Γύρισα από τις διακοπές μου και πήγα το βράδυ να δω κι εγώ αυτό το «έκτρωμα», όπως αποκάλεσαν κάποιοι τη σκηνή που έχει στηθεί στο άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου στην Νέα Παραλία της Θεσσαλονίκης με αφορμή τη συναυλία του Αντώνη Ρέμου. Η σκήνη είναι πράγματι αντιαισθητική, αλλά το θέαμα που έχει σχεδιαστεί είναι φανερό ότι θα εντυπωσιάσει. Ποιο είναι το πρόβλημα λοιπόν; Το κύριο πρόβλημα είναι ότι τούτος ο δύσμοιρος λαός έχει μάθει μόνο να διχάζεται με κάθε αφορμή, χωρίς δυστυχώς να χρησιμοποιεί την κρίση του.
Υπάρχει μια
καθολική, αδιαμφισβήτητη αλήθεια στη βιομηχανία του θεάματος, την οποία κανένας
μάνατζερ και καμία εταιρεία παραγωγής δεν μπορεί να διαψεύσει: δεν υπάρχει
υπαίθρια σκηνή στον κόσμο που να μην είναι αντικειμενικά άσχημη κατά τη
διάρκεια της ημέρας.
Δεν έχει καμία σημασία αν μιλάμε για μια εγχώρια συναυλία, για το πιο ακριβό φεστιβάλ του πλανήτη ή για τις μυθικές περιοδείες συγκροτημάτων-κολοσσών όπως οι Coldplay, οι U2, οι Rammstein και οι Rolling Stones. Όταν ο ήλιος είναι ψηλά, οι σκηνές αυτών των παγκόσμιων θρύλων, που κοστίζουν εκατομμύρια δολάρια, στερούνται οποιασδήποτε αισθητικής αξίας.
Κατά τη διάρκεια
της ημέρας αυτό που βλέπουμε είναι ένα βιομηχανικό εργοτάξιο: μέταλλα,
ντίζες, σίδερα, καλώδια, τσιμεντένια αντίβαρα και πλαστικοί μουσαμάδες. Δεν
υπάρχει καμία αρχιτεκτονική κομψότητα σε αυτό, πράγματι.
Ωστόσο, αυτή η
ημερήσια ασχήμια είναι ένα συνειδητό, αναγκαίο τίμημα. Η σκηνή
κατασκευάζεται από έναν άσχημο σκελετό με έναν και μοναδικό προορισμό: να
πεθάνει ο σκελετός τη νύχτα για να αναστηθεί η σκηνή. Όταν το σκοτάδι
απλωθεί, η βιομηχανική ασχήμια θα εξαφανιστεί με τρόπο «μαγικό». Το μαύρο φόντο
της νύχτας θα «καταπιεί» τα σίδερα και τα καλώδια, οι μηχανές ομίχλης θα κάνουν
τις δέσμες του φωτός ορατές και το ειδικό λογισμικό θα κατευθύνει τον ρομποτικό
φωτισμό με χειρουργική ακρίβεια μόνο εκεί που πρέπει: στον μεγάλο πρωταγωνιστή
του θεάματος, τον Μ. Αλέξανδρο.
