Το πολυτεχνείο ζει. Η «γενιά του Πολυτεχνείου» μας άφησε χρόνους. Ζωή σε λόγου μας, «γενιά των €700» (ή G700). Ακολουθεί ένα «μνημόσυνο» για τους ζωντανούς – «νεκρούς» (πολιτικά) της προδοτικής «γενιάς του Πολυτεχνείου».
Ψωμί - Παιδεία - Ελευθερία
Το γνωστότερο σύνθημα του Πολυτεχνείου: «Ψωμί, παιδεία, ελευθερία», όριζε και ορίζει το άνυσμα που δείχνει στον πολίτη το δρόμο της πραγματικής ευδαιμονίας που απορρέει από την Δημοκρατία χωρίς εισαγωγικά. Την αληθινή Δημοκρατία, όπου οι θεσμοί του κράτους λειτουργούν εύρυθμα, προς όφελος του κοινωνικού συνόλου που υπάρχει και δρα κοινωνώντας με γνώμονα την αλήθεια του βίου και όχι χρησιμοθηρικά και άρα ψεύτικα («Το ζητείν απανταχού το χρήσιμον ήκιστα αρμόζει τοις μεγαλοψύχοις και ελευθερίοις», Αριστοτέλης).
Συν τοις άλλοις, το εν λόγω σύνθημα, γίνεται το μέτρο ελέγχου της ποιότητας της Δημοκρατίας σε κάθε (και για κάθε) τόπο και χρόνο. Αισθάνονται άραγε δικαιωμένοι, 36 χρόνια μετά, οι αγωνιστές που στεντόρεια το πρωτοφώναξαν τότε, αυτοί που το εξαργύρωσαν με πολιτειακούς θώκους, οι εκπρόσωποι της πολυύμνητης «γενιάς του Πολυτεχνείου»;